Þegar fólk fer í dáleiðsluástand verða mælanlegar breytingar á virkni heilans, þó viðkomandi sé hvorki sofandi né ómeðvitaður. Ástandið má lýsa sem djúpri einbeitingu og auknu innra næmi, þar sem athyglin færist frá ytra áreiti að innri upplifun.
Helstu breytingar sem eiga sér stað í heilanum eru þessar:
1. Breytt heilabylgjuvirkni
Heilinn færist úr ríkjandi beta-bylgjum (dagleg vöku- og rökhyggja) yfir í alfa- og theta-bylgjur, sem tengjast slökun, ímyndunarafli, innsæi og skapandi hugsun. Þetta er sama bylgjuástand og margir upplifa rétt áður en þeir sofna eða í djúpri hugleiðslu.
2. Minni virkni í gagnrýnni síu hugans
Svæði heilans sem tengjast sjálfsgagnrýni, stöðugri greiningu og sjálfvirkum varnarviðbrögðum róast. Þetta gerir undirmeðvitundina móttækilegri fyrir jákvæðum skilaboðum og nýjum tengingum.
3. Aukin samvinna hjarnanetanna
Rannsóknir sýna breytingar í virkni sjálfvirka hugsananetinu og einbeitingarnetum heilans. Þessi samvinna styður við djúpa sjálfsskoðun, tilfinningavinnslu og tengingu við innri styrk.
4. Skynjun og upplifun breytist
Í dáleiðslu getur heilinn unnið úr skynhrifum á annan hátt. Það getur útskýrt hvers vegna fólk upplifir breytta tilfinningu fyrir tíma, minni sársauka eða sterkari tilfinningaleg viðbrögð við ímyndun eða leiðsögn.
5. Betri tenging við innri styrk
Í þessu ástandi er auðveldara að nálgast innri auðlindir — eins og öryggi, hugrekki, ró og sjálfstraust. Heilinn er þá ekki í „viðbragðsstöðu“ heldur í ástandi þar sem breytingar, lærdómur og endurmótun eiga sér stað á náttúrulegan hátt.
